« »
 
INTUS VENIRE 1, INTUS VENIRE 2.
[]« 1 intus venire » (par P. Carpentier, 1766), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 4, col. 407c. http://ducange.enc.sorbonne.fr/INTUS-VENIRE1
1. INTUS VENIRE, Intervenire, intercedere, mediatoris partes agere. Charta Will. comit. Pontiv. ann. 1205. in Lib. nig. 2. S. Vulfran. Abbavil. fol. 72. r° :
Si vero viscecomes meus super hoc... aliquam molestiam irrogare præsumpserit, ego et mei successores propriis sumptibus corrigere et Intus venire tenemur.
[]« 2 intus venire » (par P. Carpentier, 1766), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 4, col. 407c. http://ducange.enc.sorbonne.fr/INTUS-VENIRE2
2. INTUS VENIRE, Fisco inferre. Charta Phil. Pulc. ann. 1292. ex Cod. reg. 4184. fol. 58. r°. :
Cum Manaserius de Choriaco Judæus... ex parte nostra fuerit deputatus, una cum quibusdam aliis Judæis, ad procurandum Intus venire tailliam Judæorum nostrorum, etc.
Galli dicerent, Pour faire revenir, rentrer, etc.